آخر بدبختی ،کارگر کارگر کارگر کارگر

ﺩﻭﺳﺘﻢ ﻣﺤﻤﺪ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﯼ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﺮﺩﺭﺩ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﺩﺍﺷﺖ . ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻫﻮﺍ ﮐﻤﯽ ﺳﺮﺩﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻫﺎﯼ ﮔﺎﻩ ﻭ ﺑﯽ ﮔﺎﻩ ﻣﺴﺒﺐ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺖ ﺩﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﺑﺎﻻﯼ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻫﻢ ﺳﺮﺩﯼ ﻫﻮﺍ ﺩﻭﭼﻨﺪﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻋﻠﺖ ﺩﭼﺎﺭ ﺳﺮﺩﺭﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ . ﺩﻭ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﭘﺸﺖ ﮔﻮﺵ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﺗﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﯾﺮﻭﺯ ﺳﺮﺩﺭﻫﺎﯾﺶ ﺯﯾﺎﺩﺗﺮ ﺷﺪ ﻭ ﺍﻣﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﺮﯾﺪ . ﺗﻮﯼ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﭘﺰﺷﮑﯽ ﻭ ﺩﺍﺭﻭﯾﯽ ﭼﻨﺪﺍﻧﯽ ﻧﺒﻮﺩ . ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺷﺪﻡ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﺴﭙﺎﺭﻡ ﻭ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﻬﺮ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺁﻣﺪﯾﻢ . ﯾﮑﯽ ﺩﻭﺑﺎﺭ ﺑﻪ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﺮﺩﯾﻢ ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺴﺘﺮﯼ ﺷﺪﻧﺶ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺷﺪﯾﻢ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﺑﺴﺘﺮﯼ ﮐﻨﯿﻢ . ﺑﯿﭽﺎﺭﻩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﺩ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺭﺍ ﺗﺤﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺩﮐﺘﺮ ﻭﯾﺰﯾﺘﺶ ﮐﺮﺩ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﺍﺵ ﻣﺸﺨﺺ ﻧﺸﺪ ﻭ ﺣﺎﺝ ﻋﻠﯽ ﺩﻟﺶ ﻃﺎﻗﺖ ﻧﯿﺎﻭﺭﺩ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺮﮐﺰ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﺑﺮﺩ ﺗﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﭘﺰﺷﮑﯽ ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻧﺠﺎ ﺣﺎﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺧﻮﺏ ﮐﻨﺪ . ﻇﻬﺮ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺤﻞ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺳﺎﺯﯼ ﺭﺳﺎﻧﺪﻡ . ﺍﺻﻼ ﺣﺎﻝ ﻭ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﯼ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ . ﻣﺪﺍﻡ ﭼﻬﺮﻩ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ ﺟﻠﻮﯼ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﺩﺭﺩ ﺍﺷﮏ ﻫﺎﯾﺶ ﺳﺮﺍﺯﯾﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ . ﮔﺎﻫﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﻃﺮﺍﻓﯿﺎﻧﻤﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺩﻭﺭ ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﻗﺪﺭ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺪﺍﻧﯿﻢ ﺁﻥ ﻫﻢ ﮐﺴﯽ ﻣﺜﻞ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﻏﯿﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﭘﺮﺭﻧﮕﯽ ﺩﺍﺷﺖ .
ﺍﺯ ﺩﯾﺮﻭﺯ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺮﮐﺎﺭ ﻧﯿﺎﻣﺪﻩ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺭﯾﺨﺘﻪ . ﻫﯿﭻ ﻭﻗﺖ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮﺩﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﯾﻨﻘﺪﺭ ﮐﺎﺭﮔﺮ ﺗﺄﺛﯿﺮﮔﺬﺍﺭﯼ ﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺒﻮﺩﻧﺶ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎﯾﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺨﺘﻞ ﮐﺮﺩﻩ . ﺑﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﻭ ﮐﺎﺭﮔﺮ ﻣﺤﻠﯽ ﻫﻢ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩﯾﺢ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻧﯿﻤﯽ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻫﺎﯼ ﺳﻨﮓ ﺑﺮﯼ ﻭ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﺯﺩﻥ ﺳﻨﮓ ﻫﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺸﺪ . ﺍﻟﯿﺎﺱ ﻧﮕﻮﻥ ﺑﺨﺖ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﺣﺠﻢ ﺯﯾﺎﺩ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﮔﻠﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﺍﯼ ﮐﺎﺵ ﻣﺤﻤﺪ ﺯﻭﺩ ﺧﻮﺏ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺳﺮﮐﺎﺭﺵ ﺑﺮﮔﺮﺩﺩ ﺗﺎ ﺍﻭ ﻫﻢ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﻔﺴﯽ ﭼﺎﻕ ﮐﻨﺪ . ﻏﺮﻭﺏ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺩﻭﺭ ﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﯾﻀﯽ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﻪ ﯾﺎﺩ ﻣﺮﯾﺾ ﺷﺪﻧﻬﺎﯼ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﯿﺎﻥ ﺍﻭﺝ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎﯼ ﻣﻬﯿﺠﯽ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ .
ﺍﻟﯿﺎﺱ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﯼ ﺩﺭ ﺣﯿﻦ ﮐﺎﺭ ﭘﺎﯾﺶ ﭘﯿﭻ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺶ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻣﯿﺸﻮﻧﺪ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﯼ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺧﻮﺩ ﺳﻮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺭﻣﺎﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ . ﺍﻟﯿﺎﺱ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﺮﺱ ﺍﺯ ﮔﭻ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻭ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﯿﻨﯽ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﻣﺪﺕ ﭘﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺁﺗﻞ ﺑﻨﺪﯼ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺳﺮﮐﺎﺭ ﺑﺮﮔﺸﺖ ، ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﻌﻀﯽ ﻣﻮﺍﻗﻊ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﺎﺭ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ ﺩﺭﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺍﻣﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ . ﮐﯿﺎﻥ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺳﺮﻓﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﺰﻣﻦ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﭘﯿﺸﺶ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﺮﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺧﻮﺭﺍﮎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ . ﻣﯿﮕﻔﺖ ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻩ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﮐﺘﺮ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﮐﺘﺮ ﺭﻓﺘﻢ ﻭ ﻫﻤﻪ ﻫﻢ ﺁﻟﺮﮊﯼ ﺑﻪ ﻣﺤﯿﻂ ﮔﺮﺩ ﻭ ﺧﺎﮐﯽ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﻋﺎﻣﻠﺶ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﺤﯿﻂ ﻫﺎ ﺑﺮ ﺣﺬﺭﻡ ﻣﯽ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ . ﺍﻣﺎ ﺍﺣﺘﯿﺎﺝ ﺑﺎﻋﺚ ﺍﺣﺘﯿﺎﻃﺶ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻵﻥ ﺑﺎ ﮐﻠﯽ ﻣﺤﺎﻓﻆ ﻭ ﻣﺎﺳﮏ ﮐﺎﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺤﻤﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﺣﺎﻝ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﺶ ﺧﻮﺏ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﺮﻓﻪ ﻫﺎﯼ ﮐﺬﺍﯾﯽ ﺧﺒﺮﯼ ﻧﯿﺴﺖ .
ﺳﯿﺪ ﻣﺮﺗﻀﯽ ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﺍﺯ ﻣﻀﺮﻭﺏ ﺷﺪﻧﻬﺎﯼ ﺧﻮﺩﺵ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺟﺎﻟﺐ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮﺩ . ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﺷﺨﺼﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻣﺤﻞ ﮐﺎﺭﻡ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺳﺮﮎ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻗﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺒﯿﻨﺪ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭﯼ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺗﺬﮐﺮ ﺩﺍﺩﯾﻢ ﮐﻪ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺍﯾﻤﻨﯽ ﭼﻨﺪﺍﻧﯽ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺯﯾﺎﺩ ﺍﯾﻦ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻧﭽﺮﺧﺪ . ﺍﻣﺎ ﮔﻮﺵ ﺍﻭ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ ﻧﺒﻮﺩ ﺗﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺻﺪﺍﯼ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﻭ ﻓﻐﺎﻧﯽ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﮔﺮﻓﺖ . ﭼﻨﺪ ﺗﮑﻪ ﺳﻨﮓ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﯽ ﺑﺰﺭﮒ ﺭﻭﯼ ﭘﺎﯼ ﻣﺮﺩ ﮐﻨﺠﮑﺎﻭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩ . ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺑﻪ ﺑﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺪﯾﺪﯾﻢ ﺗﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﯾﮏ ﻭﯾﻠﭽﺮ ﺁﻥ ﺣﻮﺍﻟﯽ ﭘﯿﺪﺍﯾﺶ ﺷﺪ . ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺷﺪﺕ ﺩﭼﺎﺭ ﺷﮑﺴﺘﮕﯽ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺎ ﻣﺎﻩ ﻫﺎ ﻭﯾﻠﭽﺮ ﺳﻮﺍﺭﯼ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ . ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﺭﺯﻭﯼ ﻫﻤﻪ ﯼ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺧﻮﺏ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﻪ ﮐﺎﻧﻮﻥ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﺵ ﺑﺮﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﭙﯿﻮﻧﺪﺩ ﺗﺎ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﻫﻢ ﻟﻨﮓ

مداحی در اشترینان...